Właściwie ta część prezentacji książki Pani Niny powinna może mieć inny tytuł. Opowiadania Pani Niny są - no właśnie - opowiadaniami. Są narracją, reportażem z stale żywych scen które Pani Nina nosi w sobie. To co zostało zebrane w formie książkowej to właściwie sfabularyzowana wersja przedstawienia, czegoś jednorazowego co dzieje się pomiędzy aktorem a widzem.

Dlatego Pani Nina jest autorką w dwu znaczeniach - dramaturga (czy tylko świadka?) i aktora. Anna Engelking także wypełnia dwie role - widza i redaktora-sprawozdawcy. Treść, w formie jaką możemy przeczytać zrodziła się gdzieś pomiędzy tymi dwoma. Czytamy to co kotłuje się w głowie barda - Pani Niny. Ale też trzeba było słuchacza - Anny Engelking - by bard mógł snuć swoją opowieść. To było niesamowite spotkanie - dobranie się dwu osób. Anna Engelking spędziła dużą część swojego profesjonalnego życia słuchając - w czystych, ciepłych, opalanych chatach białoruskich kołchozów - opowieści starych ludzi. Anna znała już świat bohaterów Pani Niny. I mogła spokojnie pozwolić Pani Ninie, przez długi czas, ten świat zaludniać.