Nina Łuszczyk-Ilienkowa (1929-2004), mieszkanka i patriotka Pińska, dobiegając siedemdziesiątki, zaczęła ubierać doświadczenia, obserwacje i przemyślenia swojego życia w formę literacką: opowiadania mówione i pisane. Jest amatorką na polu literatury. Ale to, co pisze, nie jest bynajmniej amatorszczyzną. Jest świadectwem niewątpliwego, oryginalnego talentu. Przyoblekając swoje wspomnienia w formę narracyjną, Pani Nina intuicyjnie trafia we właściwy ton, wywołujący głęboki rezonans w czytelniku i owocujący wysokiej próby artyzmem.

Niezwykła jest także wartość dokumentacyjna książki Pani Niny. Jej zawartość treściowa to skoncentrowana w Pińsku i z jego perspektywy oglądana mała i wielka historia: dzieje wielokulturowej społeczności ziem dawnego Wielkiego Księstwa Litewskiego, począwszy od początków XX wieku, przez zawieruchę I i II wojny światowej, aż do powojennego życia w Związku Radzieckim. Jej strona językowa to świadectwo oryginalnego idiolektu: funkcjonującej tylko na pograniczu kultur polszczyzny z interferencjami rosyjskimi i dialektalnymi poleskimi.

Tym wszystkim, którzy chcą słuchać i wiedzieć, Pani Nina opowiada o swoim kraju ze świadomością, że jej obowiązkiem jest utrwalenie pamięci o nim.